Nie wiadomo, co pierwotnie znaczyło imię Monika. W języku greckim jest podobne słowo monos, czyli jedyny, ale wcale nie jest pewne, czy Monika to imię greckie. Monika należy do osób zgodnych, łagodnych, skorych do kompromisu i troszczących się o innych. Imię Monika rzeczywiście naładowane jest dobrocią, oddaniem i chęcią przychylenia nieba innym. Prawdziwe Moniki cenią sobie spokój i wygody. Główną sprawą w ich życiu jest wygodny dom, który potrafią wypełnić i przystroić masą ładnych drobiazgów. Mają większy talent do wydawania pieniędzy aniżeli do walki o pieniądze. Zgodnie z magią swojego imienia, najlepiej się czują w bezpiecznym cieniu silniejszej osobowości - najlepiej własnego męża lub kochanka. Nie mają też nic przeciw temu, aby ich wybrany chodził z głową w chmurach czy też bujał w obłokach. Gdy ich ukochany cierpi i popada w depresję - okazują się psychicznie silniejsze od niego i potrafią go podźwignąć z upadku. W późniejszym wieku swoje ambicje przenoszą na dorastających synów, rzadziej córki. Z imieniem Monika często wiążą się talenty artystyczne, a także zamiłowanie do antyków, obrazów starych mistrzów i muzyki dawnej. Moniki nie są nowatorkami i wolą sprawdzone wzory. W ogóle są miłośniczkami tradycji, najpewniej czują się przy typowo kobiecych zajęciach. Również ich poglądy na rodzinę i miłość są jak najbardziej tradycyjne.
Charakter kobiety o tym imieniu jest nierówny, wybuchowy, skłonny do zajmowania stanowiska wręcz skrajnego. Posiada umysł badawczy, toteż zdolna jest do opanowania nauk ścisłych oraz humanistycznych. W zasadzie jest kobieta wszechstronna. Lubi zmiany w życiu, kocha przyjaciół, wiele podróżuje i łatwo przystosowuje się do nowych warunków. Nie jest dobrym partnerem w rodzinie.
Imię pochodzenia łacińskiego, od Honorat, co znaczy czczony, szanowany. Osoba z tym imieniem wymaga szacunku, ceni cnoty, szanuje dobre obyczaje. Jest bardzo stała w przekonaniach, pewna swego ideału, lubi prowadzić dyskusje na temat ludzkich słabostek. Skłonna radzić innym jak mają postępować, ale sama rad nigdy nie przyjmuje. Lubi wolność. Jest dobrą mówczynią. Ma skrupulatny sposób myślenia, dokładny charakter, a swoje cele realizuje niemal z naukową dokładnością. Ceni sielankę rodzinną, kocha dzieci i męża. Nie uznaje rozwodów.
Osoba o tym imieniu jest wrażliwa, spokojna, z dużym poczuciem obowiązku. Obdarzona jest wielkimi ideałami. Charakter stały, nieumiejący narzucić drugim swej woli. Cechuje ja odwaga, niezależność myślowa i w działaniu. Jest zawsze dobra nauczycielka i wzorowa matka.
Łacińskie Claudius, liczba mnoga Claudii - Klaudiusze, dwa odrębne rody rzymskie: 1.Pochodzenia patrycjuszowskiego z przydomkiem Appoli 2. Pochodzenia plebajskiego z przydomkiem Marcelli; Claudius ma niewątpliwie związek z łacińskim claudus - kulawy, chromy, wahający się. Imię męskie nawiązujące do sławnego rzymskiego nazwiska rodowego, a jednocześnie oznaczające człowieka, który nie idzie prosto przez życie, waha się, jest pozbawiony pewności siebie.
Imię to pochodzi z języka łacińskiego, od słowa laur - wawrzyn. Osoba o tym imieniu jest wszechstronnie wykształcona, mimo to nadal pogłębia swoją wiedzę. Tak zaabsorbowana nauką, zwłaszcza nauka o życiu, zapomina o swych obowiązkach. Niezbyt chętnie zakłada rodzinę i nie szybko staje się matką. W życiu jest niezwykle krytyczna, do wszystkiego podchodzi z dużą rezerwą. Z natury jest osobą pobudliwą, co powoduje komplikacje w jej życiu. Lubi wygody życiowe. Jest osobą oszczędną, a pomimo, że uwielbiają malarstwo i muzykę, niewiele pieniędzy przeznacza na te sztuki. Osoby o tym imieniu chciałyby być podziwianymi przez innych. Dodatkowo dużo podróżują, jadają w luksusowych restauracjach. Wszystkie Laury są, bowiem kobietami nowoczesnymi.